Flugblätter

1
ζητούνται νικημένοι
για στελέχωση μαντείου

2
τ’ αστέρια λάμπουν
μες στο σκοτάδι
που άπλωσε η Λουίζ
πάνω απ’ την πόλη
του φωτός

3
τα χορταράκια
που ξηλώνουν
τη συμπαγή
άσφαλτο
των μονόδρομων
έχουν ρίζες
στην παραλία
ενός Μάη

4
λεν
ότι στη γλώσσα των ναυτικών
Κροστάνδη σημαίνει
ναυάγιο

5
στην πύλη της Πατησίων
ο Κέρβερος
κάνει ωτοστόπ
στα διερχόμενα τανκ
— μέσα
οι ζωντανοί
απαλλοτριώνουν
του Πλούτωνα
τον πλούτο

6
δες φίλε μου Σάντσο
την πέμπτη φάλαγγα
που ξεπροβάλλει
μέσα από τους ανεμόμυλους

Επι/μύθιο

αφού φοβάμαι τ’ αεροπλάνα
κι ο μαστρο-Δαίδαλος θρηνεί
για είκοσι δεύτερα
Πήγασος να ‘μουν
πριν την επόμενη στροφή

Δραπετσώνα

η καμινάδα τούτη
τσιμέντο, λίπασμα, γυαλί
μα πιο πολύ απ’ όλα
άχτι

Ξέρξες

Δεν υπάρχει θάλασσα. Τη θάλασσα την επινοήσαμε για να δικαιολογούμε τις αδιάβατες αποστάσεις που χωρίζουν το ευκταίο από το εφικτό. Για να φιλοξενεί τις συμπληγάδες που θα συντρίψουν τα σκαριά που κουβαλούν το όνειρο. Δεν υπάρχει θάλασσα. Η θάλασσα έπνιξε το βλέμμα μας όταν τα χέρια μας έχτισαν λιμάνια, όταν τα σώματά μας έγιναν αφετηρίες φιλόδοξων πλόων, κι ας μην είναι στην πραγματικότητα τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο από αφορμές αδέξιων πνοών. Δεν υπάρχει θάλασσα. Τη θάλασσα την κοιτάζουμε όταν ακολουθούμε στον ορίζοντα την πτωτική πορεία ενός διάττοντα αστέρα, ή όταν αποστρέφουμε το βλέμμα δυσφορώντας με την ακλόνητη πλάση μας, ή όταν αναζητούμε έναν καθρέφτη να παραμορφώσει πρόσκαιρα το συμπαγή χώρο που καταλαμβάνει η αλαζονεία μας, ή εν πάσει περιπτώσει όταν επαιτούμε για μια χούφτα συγκλονισμό προσποιούμενοι τάχα μου ότι δένουμε τα κορδόνια των παπουτσιών μας στην προβλήτα. Όμως θάλασσα δεν υπάρχει. Το ξέρουμε καλά. Γι’ αυτό στα πλοία τρέχουμε στα πιο ψηλά καταστρώματα, όσο το δυνατό πιο μακριά από τις παραισθήσεις της ανθρώπινης ερήμου μας. Κι από κει, κρεμασμένοι στην κουπαστή, παρατηρούμε στη στεριά τη λαχτάρα μας καθισμένη στο θρόνο του ανέφικτου να παρακολουθεί, ως άλλος Ξέρξης, άλλη μια θάλασσα να βυθίζεται στο ταξίδι μας.

Σεργκέι

Αυτές οι πυκνογραμμένες παρτιτούρες,

με τα εκατοντάδες μουσικά σύμβολα, στριμωγμένα ασφυκτικά το ένα δίπλα στο άλλο, από τα οποία, ωστόσο, κανένα δεν μπορείς να αφαιρέσεις,

όχι γιατί σε γοητεύουν οι δεξιοτεχνικές προκλήσεις αλλά γιατί κάθε απόπειρα κατανόησης δεν μπορεί παρά να θεμελιώνεται γύρω από την αντίληψη της αυταξίας όλων των ενδιάμεσων αποχρώσεων που πρέπει να αναδειχθούν,

αυτές οι πυκνογραμμένες παρτιτούρες,
μήπως δεν μοιάζουν τόσο πολύ με τη ζωή;

[ κι αφού τόσο πολύ της μοιάζουν, άκου κάπου εκεί, στο 15:26, το τραγούδι που λένε οι νύχτες μου πριν αποκοιμηθούν στο πλευρό σου ]

υγροί μετεωρίτες

Οι υγροί μετεωρίτες τυπώθηκαν στην Αθήνα τον Απρίλιο 2021. Διακινούνται χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη κάθε είδους συνεισφορά, γιατί αρνούνται να γίνουν εμπόρευμα, πρεσβεύοντας την οριστική κατάργηση των διαμεσολαβήσεων και αποκλεισμών που παράγουν οι εμπορευματικές σχέσεις.

Για επικοινωνία / αποστολή του βιβλίου: g.d.sermint@gmail.com | mail@project-ersilia.net

Ραντεβού –πού αλλού;– στους κρατήρες που αφήνουν τα πείσματά μας πάνω στην καθημερινή έρημο του ανέφικτου.

Γ. Δ. Σέρμυντ

Μηχανική της θλίψης

Στο πολυτεχνείο έμαθα
ότι η ιδιότητα ενός υλικού
να αντέχει στην καταπόνηση
που ασκούν πάνω του αξονικά
δύο ίσες αλλά αντίθετες δυνάμεις
προτού υποστεί παραμόρφωση
ονομάζεται αντοχή σε θλίψη.

Αυτά σε επίπεδο θεωρίας.

Στο πειραματικό πεδίο
είναι αξιοσημείωτο
ότι η πρακτική μου άσκηση
είχε ήδη ξεκινήσει καιρό πριν
και μέχρι αυτή την ώρα
παραμένει ανολοκλήρωτη.

Τελευταίο φως

Νύχτωσε και απόψε
φίλες, φίλοι.

Και δεν υπάρχει
διάψευση μεγαλύτερη
από τη δική μας νύχτα
για όσους βιάστηκαν
να διαπιστώσουν
τον οριστικό χαμό
του ονείρου.