Έρμα

Τα ταξίδια που κάνουμε δεν έχουν μόνο κατάστρωμα και μπουκαπόρτες που κλείνουν ερμητικά αφήνοντας πίσω τα λιμάνια, δεν έχουν μόνο κουπαστές για να κρεμόμαστε όταν χαζεύουμε τη θάλασσα που αφρίζει γύρω από την καλοβαμμένη λαμαρίνα, ούτε μονάχα νοτισμένο αέρα που γεμίζει αλμύρα τα χείλη μας. Τα ταξίδια που κάνουμε δεν έχουν μόνο άγκυρες που σηκώνονται, δεν έχουν μόνο κάβους που λύνονται, δεν έχουν μόνο κόρνες που ηχούν στις αναχωρήσεις. Ούτε έχουν μόνο πηδάλιο και προπέλα, σωσίβιες λέμβους και ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα. Δεν έχουν μόνο πυξίδες και ραντάρ, δεν έχουν μόνο μποφόρ και τραμουντάνα. Δεν έχουν μόνο λαχτάρα, δεν έχουν μόνο φωτογραφίες μεσοπέλαγα. Δεν έχουν μόνο τσιγάρο κι αγκαλιές στην πρύμνη, δεν έχουν μόνο γλάρους και δελφίνια.

Τα ταξίδια που κάνουμε έχουν και σαβούρα. Τα ταξίδια που κάνουμε έχουν και δεξαμενές γεμάτες βρωμόνερα για να εξισορροπούν το βάρος των καταστρωμάτων. Για να εξισορροπούν το βάρος των ανακοινώσεων, των φωτογραφιών, των αγκαλιών, των αναχωρήσεων. Κι έχουν, έτσι, φθορά. Σκουριά και διάβρωση και παραμορφώσεις.

Στα ταξίδια που κάνουμε, τη φθορά δεν την βλέπουμε· όμως είναι εκεί. Συσσωρεύεται. Αθροίζεται πάνω στη λαχτάρα, πάνω στην προσμονή και τις αναχωρήσεις. Συσσωρεύεται και απειλεί, καθώς εμείς αφήνουμε πίσω το ένα λιμάνι μετά το άλλο κι ανοιγόμαστε μεσοπέλαγα αναζητώντας τις μεγάλες συγκινήσεις. Σαβουρώνουμε, ξεσαβουρώνουμε και λέμε ότι κρατάμε τις ισορροπίες. Και δώστου πάλι απ’ την αρχή, μέχρι την επόμενη στεριά που θα φιλοξενήσει πρόσκαιρα τις ανικανοποίητες προσδοκίες μας.

Στη φωτογραφία, μια δεξαμενή έρματος (σαβούρας) ενός πλοίου δεκαετίας. Σκέφτομαι ότι αν μπορούσαμε να απεικονίσουμε το ανθρώπινο υποσυνείδητο, θα έμοιαζε κάπως έτσι. ■

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.