Διαθλάσεις

Ένα τείχος. Όχι,
ένα σύνορο από σκυρόδεμα
οπλισμένο (όπως κι εγώ).

Και εγώ. Όχι,
κάποια απ’ τις αθόρυβες σκιές
που ανθίζουν (μέσα μου).

Μέσα μου, κάθε ξημέρωμα,
μια ρίζα λυγμού αναγγέλλει
την ήττα της εγκατάλειψης.

Καφεπαντοπωλείον «Η Μοναξιά»

Καμιά φορά
το φλιτζάνι μπερδεύεται
κι αντί να προειδοποιεί
θυμίζει,

κάποτε
τα πρόσωπα που αντίκρισες
είχαν τσιγάρα στο τραπέζι σου.

Κι αν μια φορά
είναι πικρό το κατακάθι,
δέκα φορές πικρότερη
είν’ η μνήμη.

[…]

Κοσμογονία

Θες να φτιάξουμε έναν κόσμο
του οποίου οι φυσικοί νόμοι θα βασίζονται
σε ένα και μόνο θεμελιώδες αξίωμα:

αυτό της νυχτερινής κεντρομόλου
που δένει κόμπους στον λαιμό μου
καθώς φωτίζει τα μάτια σου;

Χειμερινά φρούτα

Μήλα, αχλάδια, ακτινίδια,
μανταρίνια· προτίμηση δεν έχω

κι ας είναι άγουρα και με τη φλούδα.

Μα αν με ρωτάς,
το μόνο που μου λείπει
είναι εκείνη η κληματαριά

που μας τάιζε
σταφύλια κατακόκκινα
έναν ολόκληρο Αύγουστο.

Εκείνη η κληματαριά
εκείνος ο Αύγουστος
κι εσύ.

Ναυπηγική

Ιδού η ίσαλος γραμμή μου:

τους χειμώνες να βυθίζομαι τόσο
ώστε τα χνότα μου
να ζεσταίνουν τους αστραγάλους σου.

Ώριμος καρπός

Όταν θα νοσταλγώ τις μέρες μας, τα όσα ζήσαμε θα ‘ναι κομμάτι γης χορταριασμένο, το χώμα θα ‘ναι σκαμμένο και νωπό κι εσύ ένα λούτρινο στολίδι που έπεσε στο έδαφος σαν ώριμος καρπός ενός δέντρου που άνθιζε εκτός εποχής.

Άραγε, θα μπορούσε η μνήμη
να είναι κάτι διαφορετικό
από το αποτέλεσμα της ωρίμανσης
της λύπης μας;