Σκοτεινός θάλαμος #2

Κρέμομαι στην κουπαστή ενός κοντεϊνεράδικου. Κοιτάζω πίσω μου τα στοιβαγμένα κιβώτια που μου θυμίζουν γιατί είμαι εδώ: ένα πακεταρισμένο παρελθόν που δοκιμάζει την αβέβαιη αντοχή των χαλύβδινων ελασμάτων. Είναι καλοκαίρι, τέλη Ιούλη. Μια εύθραυστη στιγμή ηρεμίας που αντιστέκεται στη γοητεία μιας θάλασσας που αγριεύει γύρω μου.

Στην ακτή, απέναντι μου, παρατηρώ μια ανθρώπινη φιγούρα γνώριμη. Το στομάχι μου σφίγγεται καθώς προσπαθώ να αποφύγω μια διαπίστωση που, ολοένα και περισσότερο, μοιάζει δυσοίωνη. Τον βλέπω να ανάβει ένα τσιγάρο και να μου κάνει νεύμα λες και αποζητά την αδιάσπαστη προσοχή μου. Τί σου συνέβη; του φωνάζω. Και τότε, εκείνος σηκώνεται στα πόδια του και φέρνει τα δυο του χέρια μπροστά στα χείλη σχηματίζοντας ένα χωνί. Ναυάγησες, μου απαντάει· και κάπως έτσι, απελπισμένα, μα γαλήνια, το καλοκαίρι του απολογισμού βυθίζεται στο χειμώνα της λήθης. ■

* Φωτογραφία: Στενό του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο), Ιούλης 2015

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.